Jesienna magia (opowieść, opowieść i opowieść)

Od tego wieczoru, kiedy spotkałem się z Chrisem w parku, minęło prawie miesiąc.Po codziennych kłopotach zacząłem o niej zapomnieć.Jesienią w kawiarni jest więcej niż zwykle.Kwiaty się rozpadają, nie potrafią się ochłodzić, a kawa po prostu leje przez rzekę.Teraz stoję z tyłu do sali i przygotowuję dwie kolejne porcje napoju.Jeden z pokrywą i kropli delikatności smutny młody człowiek na podnoś i z kapelą rozbił śluzów i ciepło przypomina dla starszej kobiety za stołem w oknie.Wracam na swoje miejsce i obserwuję stojącego nowego gościa.I trzeba powiedzieć coś niezwykłego dla mojego kawiarni.Czarne ubrania w obciążeniu, szar na twarzy, ostre ruchy... O nie, to niezwykły mieszkaniec miasta, choć on i chce im wyglądać.– Czy mogę ci coś pomóc? – skontaktowałem się z młodym mężczyzną.Czy melo?- Tak, jestem trochę zaskoczona, tutaj mało kto mnie tak nazywa, to imię z przeszłości... o nie!Czy jesteś nifelim?Ja proszę bezpośrednio.Kto był z Chrisem na spotkaniu?A co z nim?Mężczyzna nagle zaczyna się śmiać, i od tego jego twarz całkowicie się zmienia, staje się otwarty i niesamowicie atrakcyjny, nawet zbyt.Uściszam końcem języka suche usta i już bardziej ostrożnie rozważam nowego gościa.On jest dobry, na pewno dobry!Jana Bezpalaya, 2017 r.©