Opis dla autorskiej głowy. Praca .

„Wierza epoki” – 2020
Wystarczy zamknąć mieszkanie na godzinę karantyny.Przechodzenie z szalonego rytmu, bajany i hałasu, w spokoju i rozmiarze budynków wydawało się bajką.Kiedy nowy mieszkanie, które miało stać się czystym arkuszem, stało się moją własną więzieniem.W tamtą godzinę myślałem o wszystkim.O przeszłości, teraz, teraz, teraz, teraz, teraz, teraz, teraz, teraz, teraz, teraz, teraz, teraz, teraz, teraz, teraz, teraz.Trzęsiło się tylko kilkanaście rzeczy.Ludzie, którzy jakby to od małżeństwa powietrze, w maskach przestał myśleć.Moja niezadowolenie z tej sytuacji jest całkowitą depresją.i zniechęcenia )Chciał się wyobrazić.Nawet jeśli w momencie pisania nie myślałem o tym.Ale gdzieś na podświadom poziomie, musiał wibrować się ze mną.Trzeba było znaleźć wyjście.Chciałbym zrobić coś, co mi nie przeszkadza.Wystarczy odwrócić się od zwykłych form.Z połączyć to „coś” z tymi emocjami, które wówczas wędrowały wewnątrz.Z tych emocji i myśli, które przypominają wiatr.Śmiertelna śmierć z wewnętrznych doświadczeń bezpośrednio w mojej głowie.Potrzeba była w obrazie „epozy” karantyny.W ostatecznym wyniku, na ławce jest tylko jej dach.Wyniki zdarzeń odczucia i izolacji.Kryszta naszej chorobowej, miejscami rozmytowej, zmazanej, ale wyraźnie відчутної na tle innych, epok społecznej odległości.Tam, gdzie wydaje się, że nic się nie dzieje i nic się nie dzieje, panuje chaos, który zagribaje w sobie wszystko, co możliwe, wraz ze zdrowymi głupotami społeczeństwa.Wiatr, który mnie przyciągał, z całą mocą wracał na zewnątrz.Zbierając coraz więcej przedmiotów, rzeczy.Coraz częściej pojawiają się myśli i obawy.