Poezja "Nie popuść życia..."

Nie przegap życia
Muzyka weselna brzmiała,
Młoda para tańczyła w kręgu,
Zakochana, szczęśliwa para,
Oczy świeciły słońcem…
Lata uciekały. Młoda para
Malowała obraz życia,
Dzielili się radościami i smutkami,
Uczyli się od siebie nawzajem.
Pan Bóg posłał im córkę i syna.
Spieszyli wszędzie, dokąd się dało,
A obraz
Szczęśliwego życia małżeńskiego stawał się jaśniejszy.
Chcieli, aby dzieci miały wszystko,
Chcieli większego domu, chcieli…
Życie zniekształciło to pragnienie.
Wieczorem usiedli, aby porozmawiać.
O tym, czy warto mu jechać, czy nie,
A smutek przenikał serce bólem.
Tak, będzie ciężko tam, na obczyźnie,
Słona łza spływała po policzku.
Posiedzieli… Poradzili się… Pojechał…
Mijały dni, mijały miesiące…
Wszystkim było ciężko, dzieci smuciły się,
Często dzwoniły do taty.
Ale czas zmazywał jak gumka na papierze,
Etydy wspólnego szczęśliwego życia,
Zmazywał przyzwyczajenia, radosne chwile,
I malował już nowe przyszłości.
Lata mijały, dzieci dorastały,
A tata przyjeżdżał na urlop.
Zbudowali piękny dom,
Ale czas nieustannie wszystko zmazywał, zmazywał…
Już szkołę skończyły jaskółki,
Dorosłe życie objęło je,
Tata wrócił z obczyzny na zawsze,
A uczucie — że życie przeszło obok…
Na ganku cicho przegląda zdjęcia,
Jak córeczka i synek idą do szkoły,
Jak występują na szkolnym święcie,
Jak po raz pierwszy przystępują do spowiedzi.
Na zdjęciu łzy nieustannie kapie:
On wszystko to przegapił, czas wszystko zabrał,
Najważniejsze chwile i minuty,
Które nie wrócą, na pieniądze zamienił.
Życie jest jedno, życie jest jedyne,
Życie każdego jest swoje.
Nie przegapiaj tych chwil,
Które są ważne ponad wszystko!
Nie przegapiaj tego, czego nie można odzyskać,
Bo czas wszystko zabiera w niebyt,
Nie przegapiaj, aby, nie daj Boże, nie obejrzeć się —
I nie zobaczyć, że przegapiłeś całe życie.