Pamięć, która milczała

Ten wiersz opowiada o człowieku, który tak długo tłumił swoje uczucia, że pamięć zaczęła wymazywać emocje z przeszłości. Wspomnienia pozostały, ale bez ciepła, zapachów, głosów — tylko cienie wydarzeń. To nie słabość, a mechanizm obronny psychiki, który ratował przed bólem, gdy był zbyt silny. Wiersz mówi o wewnętrznej ciszy, zmęczeniu i dystansie od własnych odczuć, ale także o tym, że głęboko w środku wciąż żyje iskra — ta część siebie, która potrafi przywrócić ciepło i na nowo nauczyć się czuć.