Artystyczne tłumaczenie książki z polskiego na ukraiński

Jarosław Leszczełowski
W kręgu regionalnych baśni. 102 legendy staropolskiego powiatu Wałeckiego.

Zdjęcie okładki oryginału. Ilustracje Kamili Szostek
Do portfolio dołączono fragment.

Tłumaczenie:
O założeniu miasta Drawenburg i pochodzeniu rodu Wałeckich Goleców

W starożytnych czasach, gdy w świecie istniały jeszcze czary i prawdziwe cuda, gdy ptaki, ryby i zwierzęta rozmawiały jednym językiem z ludźmi, na południowym brzegu Drawy stał wspaniały pałac. Otoczona wałami i głęboką fosą twierdza panowała nad pustkowiem, które bardzo rzadko odwiedzali nawet najśmielsi rybacy.
Prości ludzie nie wiedzieli, że mieszka tam z wierną służką zaczarowana gocka księżniczka Mechtehilda. Zły czarodziej rzucił na złotowłosą piękność zaklęcie, aby pozostała w twierdzy Drawa przez setki lat w samotności, ponieważ jej lud dawno opuścił te strony. Aby dziewczyna nie mogła zrobić ani kroku bez nadzoru złośliwego czarownika, on skuwał ją niewidzialnymi złotymi łańcuchami, które złowrogo brzęczały, gdy chodziła po okolicy.

Tylko raz na sto lat Mechtehilda mogła pozbyć się złych czarów. Uratuje ją prawdziwy rycerz, który zdoła zdjąć z palca księżniczki magiczny pierścień w taki sposób, aby jej nie zranić. Gdyby ktoś to zrobił, mógłby ożenić się z nią i stać się władcą wszystkich okolicznych ziem.

Ale zdjęcie pierścienia nie było proste! Pierścień zdawał się być wrośnięty w delikatny palec. Żaden z rycerzy, którzy raz na sto lat zjeżdżali się tutaj wiosną, nie zdołał poradzić sobie z tym zadaniem. Dlatego zrozpaczona Mechtehilda musiała jeszcze sto lat czekać na wybawcę.

O świcie, gdy znów nadszedł dzień prób, księżniczka udała się nad Drawę i gorzko zapłakała. Do zasmuconej dziewczyny podpłynęła mała rybka i zapytała, dlaczego płacze, Mechtehilda odpowiedziała:

— Jestem w rozpaczy, bo tak długo marno czekałam, aby mnie uwolniono.
— A jak możesz się uwolnić? — zapytała rybka.

Zaklęcie zabraniało Mechtehildzie opowiadać tę tajemnicę, ale tak długo była sama, tak bardzo chciała komuś opowiedzieć o swoim nieszczęściu, choćby w kimś znaleźć współczucie…

„Nie wolno mi opowiadać ludziom — znalazła wyjście księżniczka — a to tylko mała rybka…” I odważyła się...

Oryginał:
O założeniu Drawenburga przez Golczów

Ponad tysiąc lat temu nad południowym brzegiem Drawy wznosił się zamek otoczony wałami i głęboką fosą. Warownia położona była na pustkowiu, które odwiedzali z rzadka jedynie słowiańscy rybacy.

W towarzystwie wiernej służki mieszkała tam gocka księżniczka Mechtehilda, podczas gdy jej lud opuścił te strony, udając się na południe Europy. Dziewczyna była bardzo piękna i miała długie włosy o złotym kolorze. Po tym jak zły szaman rzucił na nią urok, musiała przez setki lat tkwić w warowni Drawą.

Co sto lat, wiosną przybywali tam rycerze z bliższych i dalszych stron, żeby podjąć próbę uwolnienia księżniczki od złego zaklęcia. Ten, który to uczyni, miał pojąć ją za żonę i tym samym stać się panem całej okolicy. Śmiałek musiał jedynie zdjąć z palca księżniczki pierścień w taki sposób, żeby nie sprawić jej bólu. Nie było to łatwe, gdyż pierścień zdawał się być wrośnięty w delikatny palec. Bardzo wielu rycerzy nie sprostało temu zadaniu, zaś zrozpaczona Mechtehilda musiała czekać kolejne sto lat na wybawcę.

O świcie, kiedy znowu nadszedł dzień próby, księżniczka udała się nad Drawę i gorzko zapłakała. Trzeba też dodać, że Mechtehilda spętana była niewidzialnymi złotymi łańcuchami, które pobrzękiwały złowrogo, kiedy chodziła po okolicy. Do zasmuconej dziewczyny podpłynęła mała rybka, a wiedzieć trzeba, że w tym starożytnym czasie ryby rozumiały jeszcze ludzką mowę. Kiedy ryba spytała młodą kobietę, dlaczego płacze, Mechtehilda odrzekła:

— Jestem zrozpaczona, gdyż już tak długo daremnie czekam na uwolnienie.
— A w jaki sposób można się uczynić wolną? — spytała zaciekawiona ryba.
— Nie wolno mi zdradzać tej tajemnicy ludziom, ale ty jesteś przecież tylko małą rybką...