Niepowiedziane. 2025
Uwielbiam tworzyć wizualne historie dla moich klientów. A ta sypialnia jest jedną z nich. Jest bardzo osobista.
Na początku nie omawialiśmy z zamawiającym konkretnego stylu — rozmawialiśmy o stanie. O ciele, które ma prawo do odpoczynku. O bliskości, zmysłowości, wstydzie. O społeczeństwie i wierze. O tych rzeczach, które łatwiej przechowywać w drewnianej szafie, niż mówić na głos.
Dlatego w tym pokoju panuje cisza. Prawie spowiedź.
Kolor — jak kurz na freskach. Ledwo wyblakły, zmęczony. Wypełnia przestrzeń w całości.
A welurowa fala zagłówka — nie o luksus, lecz o cielesność, która otula. O pamięć ciała.
A wanna naprzeciw — otwarta, bezwstydna. Nie pyta o pozwolenie. Po prostu jest.
Szafa — milczący świadek. Jej kształt inspirowany katolickim konfesjonałem. Na rzeczy. Na słowa, które jeszcze nie zostały powiedziane. Na prawdziwe „ja”.
To — bezpieczne miejsce gdzieś na granicy między publicznym a prywatnym. Miejsce, gdzie wolno być sobą: niedoskonałym, wrażliwym, niewygodnym dla większości
Na początku nie omawialiśmy z zamawiającym konkretnego stylu — rozmawialiśmy o stanie. O ciele, które ma prawo do odpoczynku. O bliskości, zmysłowości, wstydzie. O społeczeństwie i wierze. O tych rzeczach, które łatwiej przechowywać w drewnianej szafie, niż mówić na głos.
Dlatego w tym pokoju panuje cisza. Prawie spowiedź.
Kolor — jak kurz na freskach. Ledwo wyblakły, zmęczony. Wypełnia przestrzeń w całości.
A welurowa fala zagłówka — nie o luksus, lecz o cielesność, która otula. O pamięć ciała.
A wanna naprzeciw — otwarta, bezwstydna. Nie pyta o pozwolenie. Po prostu jest.
Szafa — milczący świadek. Jej kształt inspirowany katolickim konfesjonałem. Na rzeczy. Na słowa, które jeszcze nie zostały powiedziane. Na prawdziwe „ja”.
To — bezpieczne miejsce gdzieś na granicy między publicznym a prywatnym. Miejsce, gdzie wolno być sobą: niedoskonałym, wrażliwym, niewygodnym dla większości
Kijów 
Gotowy do podjęcia pracy