Potrzebna pomoc redaktora literackiego przy pisaniu książki. Prace nad pisaniem są w toku (60% gotowości). Istnieje chęć konsultacji w trakcie pracy i natychmiastowego korzystania z rad. Książka pisana jest całkowicie w dialekcie (obwód Iwano-Frankowski, region Rożniaty-Pereginsko) - to ważne. Na podstawie osobistego drzewa genealogicznego, gdzie głównymi bohaterami są prawdziwi ludzie - moi przodkowie (praktycznie żadnej fikcyjnej postaci), opisywana jest historia wsi, skąd pochodzą moi przodkowie, tradycje, które były w regionie i, co ważne, jedna z istotnych rzeczy - zachowanie dialektu, który dziś umiera. Pożądane, aby redaktor miał przynajmniej trochę znajomości lokalnego dialektu, ale w trakcie pracy mogę pomagać w zrozumieniu niektórych specyficznych słów.)
Oto przykład tekstu:
- Ojcze, kobyła gotowa na stole, nie głoście się, czy Wam się podoba? Czy nic nie trzeba
poprawić? - zapytali ojca.
Zbieranie koszyka ze święconymi potrawami to całe tajemstwo w Karpatach. Im większa kobyła, tym status gazdy pokazuje. No, jak zacznie ksiądz potrawy święcić, ludzie swoje koszyki otwierają, to każda gospodyni zaczyna zaglądać do sąsiedzkiego koszyka i oglądać, co sąsiad złożył. Ojej, będą mieli co mówić, u kogo jaka kiełbasa była, kto jaką gnitkę na święta przygotował, jak masło zrobili, jakie pisanki do koszyka włożyli, u kogo jak babka wyrosła, czy Boże broń nie pękła. U wszystkich niby tak samo, ale cudzy gandż w koszyku zobaczyć, a potem pół wsi roznieść, to wydaje się, że tylko przez to gospodynie do Kościoła na Wielkanoc przyszły. A wiszący ręcznik z koszyka nie zdejmują, dopóki ksiądz kadzidłem nie okadzi, aby wszyscy zobaczyli, jak ładnie nowy ręcznik na kobyłę powiesiła. No i na sąsiedzki trzeba spojrzeć, jak wieszany, bo jak u niej nie najładniejszy, to nowy wieszać musi. Wiedzieli, że na parafialny koszyk, który będzie stał na stole przy krzyżu, przed Kościołem, całe wieś będzie się przyglądać, a potem będą komentować, jaka to gospodyni. Cały Wielki Tydzień myśleli, jak ładnie koszyk ubrać, Paraskę-najemniczkę aż do Jurczychy Szumejowej za barwinkiem wysyłali, aby wokół kobyły opleść. Jurczycha hojnie barwinku nazbierała, jeszcze i kwiatków trochę wzięła, bo w tym roku ciepła wiosna i barwinek już pięknie zakwitł. Dymitr-najemnik gdzieś aż pod Pogar po chrzan chodził. Zwykle, w tamtych latach, to chrzan szukali, aby choć małe zielone końcówki miał, a w tym roku, to już z ładnym zielonym liściem. Nie zbierali liści. Musi być, aby w koszyku było dużo zielonego. Na to wierzch koszyka barwinek ubierają.
- Myślę, Jadziu, że nic, nie spiesz się, nie mam czasu. Ty dzieci przyspiesz, aby na
Światową Liturgię nie spóźnili się, aby do Komunii szli, abyś przypomniała, - ojciec Jan szybko się zbierał i żonie odpowiadał.
